Zamansızlık

Zamansızlığı özler miydi insanoğlu?Özlerdi,öyle ya benim zamansızlığım sendin.Özledim belki de seni değil,yaşanmışlıkları…Yükselen güneşin batışını izlemek gibiydi senin gidişinin ardından bakakalmak.Güneşe gözlerini kısarak bakar ya herkes..bu yüzdendir gidişi.Belki de açsak gözlerimizi,yüreğimizi sonuna kadar hani çocuklara ‘Ne kadar çok seviyorsun?’ diye sorunca kollarını acarak gösterir ya ne kada sevdiğini işte öyle bir çocuk masumiyetiyle açsaydık yürekleri,güneş de gitmezdi bu kadar çabuk.Oysa ben açmıştım sonuna dek kollarımı..Senin de gidişin bundan mıydı?Seni gönderen ben miydim?Gözlerimi görseydin gidebilir miydin?İşte orda sen ben değil;cesaret konuşurduBen gözlerine bakarak gitmene izin verecek kadar yürekliydim.Peki ya sen bize verdiğin sözü tutamazken gözlerim mi alıkoydu seni bu diyardan?Git.Batsın güneşim.Sen dogma bir daha.Olsun varsın gece olsun,bird aha güne karışmayayım ve hiç aydınlık olmasın yüreğimde..Ben bilirim gözlermin ayrınlığında yolumu bulmayı..Senin bakmaya cesaret edemediğin gözlerimle çıkarım ben de bu yola.Sensiz,sonsuz bir yolun yolcusu olmak zor,yorucu,karanlık ve dipsiz.Ama yol uzun..Ama yol sonsuz..Ama yol artık yolsuz.Sen yoksun ya güneş doğmuyor artık ya şimdi hayat yolsuzluğun yolu..Ve şimdi hayat yolcu olmanın vakti geldiğini söylüyor..Silinmez izler;ama insan alışır..Acılarıyla yasamayı öğrendiği vakit o izlere sarılır.O izler ki güneşin yoluma düşürdüğü gölgelerdir..Koskoca ömrü tüketmenin dibe vurduğu bir yerde başlar veda.Ve yok oluş…Sana elvedaları bırakıyorum..Ve son şarkı çalıyor otobüs garında..Son dakika,son saniye…Hoşçakal…Artık saat sen’I ben göstermiyor.Çoktan geçti saat.ellerim otobüs camında.Son kez seni arıyor gözlerim..Gözler yaşlı..Ama bulamıyorum seni..Gece güneşin olmayacağını,bird aha bu kente uğramayacağını nereden bilebilirdim ki.Oysa sen bir gece doğmuştun yüreğime..Şimdi gidiyorum..Otobüs kalkıyor..Gidiyorum bu şehirden ben de…Senin gibi…Ardımda hiçbir şey bırakamdan gidiyorum…Ayrılığın son tınısı,vedanın son el sallayışı bu kente…Bu son durak hiç unutulmayacak,o saat,o dakika,o şarkı hiç silinmeyecek yüreğimden..Ama onunla da yaşamak öğrenilecek işte..Hayat bu..Alışmak gerek…Alışmak da öğrenilecek zamanla…Alışmak zorundadır ya herkes ben de alışacağım elbet…Yalnızken neler yapar insan onu da öğreneceğiz…Bu son olacak…Güneş girmeyen eve doctor girermiş ya…Merak ediyorum..Acaba Gün’eşsiz yüreğe de aşk uğrar mı bir daha?