Varken Yok Olmak

  Şimdi yağan yağmur silip süpürdü mü tüm geçmişi?Tüm yalnızlıkları,tüm yaşanmışlıkları..Belki de tüm yaşanacakları..İnsan kendi içinde yalnızlaşır zaman zaman.Yağmur da yalnızların üzerine yağar(mış) sadece.Bana öyle dediler.İlk başta hiç hissetmiyordum yağmuru.Sanki bir şey böyle gelip gelip bir şeyler alıp götürüyordu benden.Ama fark edememiştim ne yaptığını ve sonucunda neler olacağını.Sonra aylar geçti,yıllar geçti,belki de bir ömür geçti.Sonuçta yaşanılanlar süreyle ölçülmezdi.

   Yağmur yağarken birden güneş açtı.Kafamı gökyüzüne doğru kaldırdım.Gökkuşağını bulamadım.Olduğum yerde döndüm,fakat bulamadım onu.Bir damlaya değmesiyle güneşin renkli dünyalara doğru yol alıyormuş kimileri.Ama ben galiba bunu başaramadım.Baksana yağmuru bile bu kadar sonra fark ettiğime göre,güneşi kim bilir ne zaman fark edecektim.Ama şu da var ki eğer yazabiliyorsam bunları güneşi görmüşüm demektir.Yağmurda tüm benliğimi arındırıp,güneşle ısınmışımdır.

   O halde bir şeyleri başabilmenin mutluluğunu yaşamalıyım artık.Hani demiş ya Edip Cansever “Ve bazıları yokken bile vardır,fazlasıyla.”.Doğru demiş bir yerde.Evet,bazıları yokken bile vardır.Ama varken yok olanlara ne demeliyiz?