Yalnızlık Konuşması

     -Yalnızlık neydi gerçekten?Elle tutulur,gözle görülür,hissedilebilir miydi?Yoksa sadece bir duygu muydu öylece insanın içinden gizlice ağlayarak geçen?

      +Aslında yalnızlık var ya bir anlamı yoktu bu kelimenin.Çünkü ne kadar anlatmak istese de anlatamazdı insan.Uzak sanırdık hep ama bir gün penceremize gelip cama vuran kuş gibi camımızı tıklattı.Ve salaklık bizdeydi demek ki camı açtık hem de sonuna,ardına,dibine kadar.Sonra ne mi oldu?Sonrası sonsuzluk oldu.Sen oldu,ben oldu.Ama hiçbir zaman biz olmadı yalnızlığın adı.Fakat bizsizlik de değildi bu.Yaşamın sonuna varma,bir şeylere geç kalma hissi ya da sözünden vazgeçerek hayal kırıklığına hem uğramak hem uğrattılmaktı belki de.Birçok tanım yapılmış şimdiye değin;fakat hiçbiri tam olarak açıklayamamış onu.Aradım,buldum.Fakat kaçtım hep yalnızlıktan.Sonra da ona sığındım.Geri çevirmedi hiçbir zaman,önceden penceresi açılmış olan bu hayatı.Zaman üzerine zaman teğet geçerken zamanla ladese giren tek şey belki de yalnızlıktı.Ya da hiçbir tepki vermeyen veremeyen ve böyle yaşama devam eden oydu.Sabahlara dek uyku tutmayan,ölümlerden ölüm beğenen oydu.Tüm yaşamını bir çırpıda bitiren,geceleri uyumak için koyun sayan da oydu.Kuşkusuz seni hem en çok seven hem de senden en nefret eden oydu.En beklemediğin anda gözünün önüne gelen,seni en karanlığa sürükleyip birden aydınlığa çıkaran oydu.Saçmalayan,saçmalatan,kafanı yoran,seni en çok özleyen,ama hiç görmek istemeyen;bir yandan görmek için yanıp tutuşan salak saçma bir şeydi.Tüm bunları saymak onu anlatmıyor ne yazık ki.Gün gelir kaderin döner,devran döner,Dünya zaten döner.İnsanlar yaptıkları şeylerden vazgeçip sözünden döner.Ama o yolundan şaşmaz.Veda etsen de elvedayı yakıştıramaz sana.Bu yüzden yalnızlık hep senin yanındadır,başının belasıdır ve seni bırakmayacak tek hissizlik budur.