Günaydın Yalnızlık

Hani bazen hiç uyumak istemezsin.O gün yaşadıkların seni yormuştur,ama uyku gelmez hoş sen de gelsin istemezsin zaten.

Akşam olur,odana çekilirsin.Canın bir şeyler ister.Gidersin mutfağa,canın ne istiyorsa yaparsın.O an için tost yapmak gelir içinden.İçine ne varsa doldurursun,bolca.Tost makinesine attın mı çıkan o ses de bir his uyandırır sende.Artık en ufak şeyden hislenir olmuşsundur çünkü.

Ordan tostun kokusu tüm eve yayılır,babana da yaparsın bir tost.Sonra yersiniz güzelce,hoş bir sohbet eşliğinde.Tekrar odana çekilme vakti gelir,sabaha kadar duracağın,dertlerini anlatacağın,unutulması gerekenleri unutacağın yerdir orası.Duvarlar zaten tanıdık,o masa;yazdığın,çizdiğin,dertlerini dillendirdiğin masadır.

Bilgisayar başına geçersin,arkadaşlarınla hoş bir sohbet döner.Sonra hepsi birer birer geceye giderler.Gecenin karanlığı da onları çeker zaten sen de yalnız kalmak istersin.

Asıl yaşanacaklar,bundan sonra başlar.Ne olacaksa bundan sonra gerçekleşir.

Bir kahve yaparsın önce,suyunu da alırsın yanına.Geçersin tekrar dostunun karşısına.O dinler,sen anlatırsın.Sonra nedensiz susarsın,o da anlar sessizliğindeki kör çığlıkları.Çığlıkların görmez artık hiçbir şeyi,bir şekilde onları da yalnızlaştırmışsındır.

Kahveni yudumlarsın,başlarsın bu sefer yazmaya.Bir bakarsın ki,bir mesaj.Tam bir ay öncesinden,doğum günü mesajı.Sen bunu o gün görsen bu kadar mutlu olmayacaksın belki,bir ay sonra bunu okumak ayrı bir tat verir;ama biraz mahcup,biraz üzüntü.Gecikmeler hep mahcubiyet taşır,fakat bazen gülümseme nedenidir aynı zamanda.

Kahvenden bir yudum daha alırsın,o an anlarsın ki bazen insan uyanınca hatırlayacak çok şeyi olduğu için uyumaz,unutmak için uyumaz,ya da yalnızlığını özlemiştir;kim bilir.

Yalnızlığa alıştığından bihaberdir,ama bunu sabah Güneş doğduğunda anlayacaktır.

…

Biten kahvesinin ardından içilen su gibidir yaşadıkları.Gerekli ama gereksiz,önemli ama önemsiz,yaşama bağlı ama yalnız..Sonra düşünür “Kahveden sonra içilen suyun da hatırı kalıyor muydu acaba?” diye.Ama ne kahvenin vardır hatrı ne de suyun.Yaşanılanlar silinmiş,unutulanlar yitip gitmiş,yeni ümitler yola çıkmıştır bir kere.

Ümitleri bekleyen bir yolcu gibidir.Ümit gelse o yola çıkacak,bu kadar yalnızlaştırmıştır kendini.Kimse konuşmasa onunla,onun da kimseye söyleyecek sözü yoktur.Bundan dolayıdır herkesin ona isyanı.Ama kimse böyle olmak istediğini bilmez,anlamaz ya da anlamak istemez.

Hepsi bundan ibarettir.

Günaydın yalnızlık.

Şimdi sen uyu,ben biraz daha buradayım.Aslına bakarsan,sensizliğe de alışmalıyım.Hadi yalnızlık şimdi beni yalnız bırak..