Yazmak

insanlardan buz gibi soğudum,
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın.

Cahit Külebi

Yazmayalı uzun zaman oldu.Ne sen sormalısın yaşadıklarımı ne de ben anlatmalıyım.Çünkü hiçbir kelime bulamıyorum ya da hislerim garipleşti çoktandır.Bayağılaştı her şey.Biraz ben de bayağılaştım galiba.Belki de bu his bile başkalaştı.Başkaları gibi..Şimdi ne sen aynısın ne de ben.Sen ya da ben ne fark eder sadece kendimiz olabilseydik hislerimiz de böyle başkalaşıp bayağılaşır mıydı?Uykumu kaçırmıştın bir gece.Güneş’in doğuşunu önemsiz kılmıştın.Belki daha da anlamlı..Bilemiyorm.Artık hiçbir şeyi bilemiyorum.Yok artık eskiler gibi gece cama taş atmalar ya da günün ilk ışıklarındaki o prenses uykusu yok.Uyanmaz mı şu içimizdeki hisler?Ya da zaman durmaz mı güneşin doğuşuna aldırmadan..Ya da gecenin karanlığına takılmadan..Belki de bir yıldızın kaymasını bekliyordur uykusundan uyanmak için,bir dileğe daha geç kalmamak için.Masallardaki pireyi deve yapmak için belki de son adım..Son yolculuk ve son tren.Son yalnızlık..Ve o son hissiyat..Bir haykırış ve yok oluş..Ardından yeniden var oluş..Gecenin karanlığına aldırmadan güneşin doğuşunu yakalayabilmek..Kendine dönmek ve yitip gitmek..Ölmek veyahut yeniden doğmak..Öenmli değil hiçbiri..Kulak ver şimdi diyeceklerime..Eğer yaşıyorsan,kanın dolaşıyorsa vücudunda ve sen hissediyorsan elini,kolunu,bacağını şimdi bir dilek tut..Hadi bir yıldız kaydır gökyüzünden tam denizlere ufka doğru..Tekrar göğe yükselmesini bekleme dileğinin kabul olması için..Sen var olduğun sürece dileğin kabul olacaktır karanlık bir gecede ya da aydınlık bir günde..Ne olursa olsun yaşıyorsan sorun etme bir şeyii..Yaşıyorsan önemli olan sensin.