Sevme kimseyi çocuk...
Dilek ağacına dileğini yazıp asarken ne kadar da mutluydun.Mutluluğu istiyordun,diliyordun,seviyordun:belki de mutluluğa aşıktın.
***
Gamze idi küçük kızın adı.Yüreği kocaman,dilekleri kocaman,sevgisi kocaman,mutluluğa sevdası kocamandı.Minicik kahve gözleri bize umut dolu bakarken ne kadar mutluydu.Her gördüğünde sarılıyordu kocaman yüreğini minicik bedenine sığdırarak.
Sevme dedim,sevme çocuk kimseyi.Seversen mutlu olmuyorsun.Sevgin seni yoruyor,kalbine sığmıyor,taşıyor.Seversen üzülüyorsun çocuk,dileğin kabul olsun istiyorsan sevme boşver kimseyi.
***
"Ama sevmezsem sevilmeyi de bilmem ki.." dedi o kocaman yüreğiyle.Şaşırttı beni.Minicik bir çocuktan bunları duymak epey şaşırtıcı ve bir o kadar da kahrediciydi.Çünkü bu zamana kadar bana sevginin önemini hatırlatan minicik bir çocuktu.Neyse dedim,gözlerim doldu.Sildim elimin tersiyle..
Sonra birden hapşırdı güzel gözlü minik kız."Çok yaşa..Yaşa ki sev ve sevil diyebilim." sadece.Verdiği yanıt karşısında bir kez daha şaşırdım."Sen çok yaşa asıl,sen yaşadıkça ben de yaşayacağım.Ve inan bana abla,sevdiğim için seni;sevileceğim."
***
Küçücük bir kızın işte kocaman bir kalbi olduğunu ben de o an anladım.Çocuk diyip geçer giderdi bir başkası yanından,büyük gibi konuşma derdi belki bir yabancı.Ama ne zaman büyük gibi konuşsak çocukluğumuz hatırlatıldı,ne zaman çocuk olsak büyük olduğumuz ima edildi.
En iyisi mi :
Siz çok yaşayın.Sevin ve sevilin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder